Umundurowanie lotnictwa
W roku 1936 w lotnictwie wprowadzony został nowy mundur koloru stalowoniebieskiego z okrągłą czapką garnizonową. Czapka wykonana była z sukna lub materiału czesankowego, miała otok czarny i wypustkę w szwie łączącym denko i bryty. Daszek czapki obszyty był skórzaną lamówką, a na jej środku widniały galony. Na otoku czapki umieszczono gwiazdki. Galony lekarzy miały podkładkę wiśniową, a intendentury-szafirową. Również godło na czapce miało nowy kształt, był to wizerunek orła na tarczy amazonek uzupełniony skrzydłami husarskimi. Do ubioru ćwiczebnego na ziemi wprowadzono beret czarny. Kurtki szeregowców i oficerskie wykonane były z płótna szarostalowego. Miały wykładane kołnierze i noszone były ze szarostalową koszulą i czarnym wełnianym krawatem. Na mankietach naszyte były czarne lamówki, zaś na rękawach lekarzy wiśniowe lub szafirowe. Nowe przepisy wprowadziły też wiatrówkę i spodnie do niej. Personel latający miał prawo do noszenia kurtek skórzanych, na których nie można było umieszczać odznak ani stopni. Obuwie w lotnictwie było czarne, wysokie lub sznurowane.
Wojsko polskie w 1939 roku .