Umundurowanie wojsk lądowych
W wojskach lądowych istniały dwa rodzaje ubiorów-polowy i garnirowany. Przy ubiorze polowym, żołnierzy obowiązywał hełm stalowy lub rogatywka. Wykonana ona była sukna mundurowego dla szeregowców, a z hangaru dla oficerów. Na rogatce szarą nicią. W polu noszone były również furażerki sukienki i drelichowe. Godła na nich były mniejsze miały wysokość 40 mm. Orlim piórem natomiast odznaczały się rogatywki noszone przez żołnierzy w dywizjach górskich. Nakryciem głowy przy mundurze garnizonowym była rogatywka usztywniona. Ich otoki były barwne, a kolor odpowiadał rodzajowi broni lub służby. Kurtki żołnierzy były z sukna, zapinane na pięć guzików, z niewysokim kołnierzem i dwiema kieszeniami. W czasie wojny 1939 roku większość wojska nosiła mundury sukienne. W mundurach drelichowych występowały tylko niektóre oddziały Obrony Narodowej, Przysposobienia Wojskowego i Junacy Hufców Pracy. Na kurtkach garnizonowych, w przeciwieństwie do kurtek poddanych noszono emblematy, stopnie oraz odznaki pamiątkowe i honorowe. W 1937 roku wprowadzono spodnie piechoty z owijakami. Szyto je z sukna o ochronnej barwie. W skład ubioru polowego wchodziły też spodnie ubierane do butów wysokich. Zwane były one bryczesami, a na zewnętrznej powierzchni ud naszyte skórzane lamówki. Ubiór uzupełniały czarne trzewiki, sznurowane i podkute gwoździami.
Wojsko polskie w 1939 roku .